Posts Tagged ‘Tagalog Sermons’

ANG KARANASAN SA DISYERTO

June 15, 2011

Ex. 15:22-17:7 (16:1-5, 35)

 “At sila’y naglakbay mula sa Elim, at ang buong kapisanan ng mga anak ni Israel ay dumating sa ilang ng Sin, na nasa pagitan ng Elim at Sinai, nang ikalabing limang araw ng ikalawang buwan, pagkatapos na sila’y makaalis sa lupain ng Egipto. At inupasala ng buong kapisanan ng mga anak ni Israel si Moises at si Aaron sa ilang: at sinabi sa kanila ng mga anak ni Israel, namatay n asana kami sa pamamagitan ng kamay ng Panginoon sa lupain ng Egipto, nang kami ay nauupo saq tabi na mga palyok ng karne, nang kami ay kumakain ng tinapay hanggang sa mabusog; sa pagkat kami ay inyong dinala sa ilang na ito, upang patayin ng gutom ang buong kapisanang ito. Nang magkagayo’y sinabi ng Panginoon kay Moises, narito, kayo’y aking pauulanan ng pagkain mula sa langit; at lalabasin at pupulutin ng bayan araw-araw ang bahagi sa bawat araw; upang aking masubok sila, kung sila’y lalakad ng ayon sa aking kautusan, o hindi. Ang mangyayari sa ikaanim na araw, na sila’y maghahanda ng kanilang dala, na ibayo ng kanilang pinupulot sa araw-araw.”  (Ex. 16:1-5)

“At ang mga anak ni Israel ay kumain ng mana na apat na pung taon, hanggang sa sila’y dumating sa lupaing tinatahanan; sila’y kumain ng mana hanggang sa sila’y dumating sa mga hangganan ng lupain ng Canaan.” (Ex. 16:35)

Panimula

Papaano pinunan ng Panginoon ang mga Israelita noong nasa disyerto pa sila? Ito ang kabuuan n gating paksa na tatalakayin sa mga karanasan ng mga tao ng Diyos sa disyerto. Mayroong tatlong yugto na naganap mula ng tawirin nila ang Dagat na Pula.

“Pinatnubayan ni Moises ang Israel mula sa dagat na mapula, at sila’y lumabas sa ilang ng Shur at sila’y lumakad na tatlong araw sa ilang at hindi nakasumpong ng tubig.” (Exodo 15:22)

Ang tatlong yugto na ito o tatlong pangyayari na naganap o mga karanasan ng Israel sa disyerto, mula ng nanggaling sila sa Dagat na Mapula. Parang pelikulang may tatlong Episode o Trilogy na may tatlong Paksa. Una, ang karanasan ng Israel sa disyerto ng Shur.  Nanag makarating sila sa Mara ay hindi sila nakainom ng tubig dahil mapait. Tinawag nilang Mara ang lugar na ito. (Exo 15:23)

Ang pangalawang yugto ay ang karanasan nila sa disyerto ng Elim. Naranasan nila dito ang pagpapaulan ng Panginoon ng Manah mula sa langit. Ang mga Israelita ay nakaranas ng Probisyon ng Diyos sa umaga ay Mannah o tinapay at sa gabi ay karne mula sa mga pugo na ipinadala ng Diyos. (Exo. 16:1-5).

Ang pangatlong yugto ay ang karanasan ng mga Israelita sa Rephidim. Walang tubig na maiinom sa Rephidim kaya nakipagtalo na naman ang mga Israelita kay Moises. Ngunit ang Diyos ay nagpalabas ng tubig sa bato upang mainom ng mga Israelita. (Exo. 17:1-7)

Mula sa Dagat na Mapula ay nag-stop over ang mga israelita sa tatlong lugar. Una sa disyerto ng Shur at mayroon nangyari doon. Pangalawa sa disyerto ng Sin. May nangyari na naman. At pangatlo, sa Rephidim, nagkaroon ng rekalamo at away-away dito, kaya tinawag ang lugar na Massah at Meribah, dahil sa pakikipagtalo ng mga anak ni Israel, at dahil sa kanilang tinukso ang Panginoon, na kanilang sinabi, “ang Panginoon ba’y nasa gitna natin o wala?” (Exo. 17:7)

Ano ang kahalagahan ng karanasang ito? Yaong paglalakbay nila ng apat-na-pung taon (40) sa disyerto. Bakit mahalaga ang mga karanasang ito sa buhay ng mga Israelita? Ano ang pag-asa na makukuha natin sa mga karansan sa disyerto? Ano ang kahulugan ng disyerto sa ating buhay ngayon?

Ang disyerto ay literally may kaunting rainfall o patak ng ulan kung minsan pero madalang. May kunting halumigmig o moisture sa gabi. Malamig sa gabi at mainit sa araw. Wala kang masilungan sa sobrang init, malawak ang lalakbayin kapag inabot sa sa disyerto. Minsan malakas ang hangin at mararanasan mo ang sandstorm at matatabunan ka ng nagliliparang dust mula sa lupa.

Minsan ang disyerto ay isang condition of the heart or condition in our life. Ang kondisyon n gating puso o buhay ay salat sa resources, hindi peaceful ang lugar. Parang wala ka sa iyong comfort zone, nasa lugar ka ng inconvenient zone sa iyong buhay. Maliban na lang kung isa kang cactus na may reserba ng tubig at lakas na pwedeng tumagal sa disyerto. Pero tao lang tayo at may panghihina din na nararamdaman.

Ang disyerto ay maaring ang basic resources natin ay mababa na. Kung baga sa cell phone ay lobat na, kailangan na ng charger. Minsan nararansan natin sa buhay, parang very harsh ang situation natin sa family o sa ating mga kaibigan, o sa ating negosyo o trabaho. Parang sala sa init o sala sa lamig an gating pakiramdam. Maraming irritation at impatient na nagbubunga tuloy n gating pagrereklamo sa Diyos.

Parang ang feeling natin sa sarili ay “dry-na-dry” na tayo, nakakapagod na, parang talunan na tayo. Ito marahil ang kondisyon n gating buhay, parang karanasan sa disyerto. Ito ang buhay na mahirap o buhay na nagkukulang o nangangailangan. At kung tayo ay tagasunod ni Jesusparang mahirap magpatuloy.

“Ang sinabi niya sa lahat kung ang sinomang tao ay ibig sumunod sa akin, ay tumanggi sa kanyang sarili, at pasanin sa araw-araw ang kanyang krus at sumunod sa akin.” (Luke 9:23)

Tayo man bilang tagasunod ni Cristo ay nakararanas din ng mga karanasan sa disyerto katulad ng mga Israelita. The same situation, the same condition, the same feeling ang mga nararanasan natin.

Mayroong tatlong dahilan ang Diyos kung bakit mahalagang maranasan natin ang buhay sa disyerto? Ang disyerto ay hindi isang detour na ginawa ng Diyos kungdi ito ay kasama sa mapa. Ito ay kabuuan ng plano ng Diyos sa ating buhay upang tayo ay lumago sa pananampalataya.

Una, sa disyerto ay mahahayag ang ating kahinaan. Makikita mo ang iyong sarili, marami ka palang kahinaan sa buhay. Akala natin dahil sa ang Diyos an gating tagapagligtas pero may mga dapat pa pala akong alisin sa buhay. Marami pa pala akong dapat baguhin. Lumalabas lang ito kung nararansan natin ang disyerto sa ating buhay.

Tingnan natin ang mga Isralita noong sila ay nasa disyerto. Sa Exodo 15:23 dumating sila sa disyerto ng Shur, pero mapait ang tubig doon. Nagreklamo ng mga Israelita kay Moises, ang sabi, “anon gaming maiinom?”

Sa Exodo 16: 3, sabi ng mga Israelita, :namatay n asana kami sa pamamagitan ng kamay ng Panginoon sa lupain ng Egipto nang kami ay nauupo sa tabi ng mga palyok ng karne, nang kami ay kumakain ng tinapay hanggang kami ay mabusog…” The same situation sa Exodo 17:2 ang bayan ay nakipagtalo na naman kay Moises, “bigyan mo kami ng tubig na aming maiinom.” Sabi ni Moises, “bakit kayo nakikipagtalo sa akin? Bakit ninyo tinutukso ang Panginoon?”

Masdan natin ang mga Israelita, sila ay expert sa pagrereklamo. Sa Exodo 17:1-7 mayroon pang away-away. Isang buwan matapos tumawid sa Dagat na Mapula ang mga Israelita ay puspos ng pananampalataya dahil sa kapangyarihan ng Diyos na kanilang naranasan. Tinapos ni Lord ang mga humahabol sa kanila. Ngunit noong nasa disyerto na sila, heto nakalimutan na ang mga ginawa ng Panginoon sa kanilang buhay at lumalabas na ang mga tunay na ugali sa disyerto.

Katulad din sa tin ngayon, kapag nakadaranas ng kakulangan sa resources, problema sa negosyo o sa trabaho, o nakakaranas ng mga trahedya sa buhay minsan mas lalo pa nating pinahahalagahan ang material na bagay kaysa sa Diyos. Noong panahon ng Typhon Ondoy may mga taong kahit lubog na ang bahay ay ayaw iwanan, ang kanilang dahilan ay baka pag iniwan nila ay wala na silang babalikan na gamit. Walang tiwala sa kapwa at mahalaga ang property kaysa sa buhay.

Pangalawa, sa disyerto ay masusubok ang ating panananampalataya. ( Exodo 15:25)

Nang dumaing si Moises sa Panginoon, pinagpakitaan siya ng Panginoon ng isang puno ng kahoy, at inihagis niya sa tubig, at ang tubig ay tumabang. At binigyan sila ng Panginoon ng mga alituntunin o mga tagulbilin at doon sila sinubok. Sa Exodo 16:4 ang Diyos ay nangakong pauulanan sila ng pagkain mula sa langit, upang masubok sila kung lalakad na ayon sa kautusan o hindi.

Mayroong specific instruction kung ano ang gagawin. The test is the proper stewardship of God. Papaano nila ito ginawa? Siyempre,mayroong pumasa at mayroon din namang hindi pumasa. Ano ang probisyon ng Diyos sa iyo na nang mahawakan mo na ay naiba na ang ihip ng hangin? Ang mga probisyon ng Diyos sa ating buhay ay ibinibigay upang masubok ang inyong pananampalataya. Kung ayos an gating puso o hindi. Kapag nakahawak ka ng malaking halaga ano ang dapat mong unahin? Ipinapakita dito sa mga karanasan ng Israelita na dapat kilalanin nila ang Diyos na siyang pinagmumulan ng pagpapala. Kaya lang ng makamtan ang mga pagpapala gusto kamkamin ng sobra-sobra, kaya mga napanis. Sa Exodo 16:16-20 mababasa natin:

“Ito ang bagay na iniutos ng Panginoon, mamulot ang bawat tao ayon sa kanyang kain; isang omer sa bawat ulo,ayon sa bilang ng inyong mga tao, ang kukunin ng bawat tao para sa mga nasa kanyang tolda. At gayon ginawa ng mga anak ni Israel, at may namulot ng marami, at may kaunti. At nang timbangin sa omer, ang namulot ng marami ay walang higit, at ang namulot ng kunti ay hindi nagkulang, bawat tao ay pumulot ng ayon sa kanyang kain. At sinabi ni Moises, huwag magtira niyaon ang sinoman ng hanggang sa umaga. Gayonma’y hindi sila nakinig kay Moises, kungdi ang iba sa kanila ay nagtira niyaon hanggang sa umaga, at inuod at bumaho at naginit sa kanila si Moises.”

The issue is not the source of provision but their attitude how they react on it.  They are trying to gather foods more than the standard of God. Masyadong suwapang ang ibang Israelita basta pagkain ang pinag-usapan mas duhapang ang iba. Kaya yaong sobra ang kinuha at kunti noong timbangin pareho lang.

May dalawang tendency dito o maaaring mangyari. Araw-araw ang bilin ni Moises ay sapat lang ang puluting pagkain pero yong iba sumubra kaya napanis kinaumagahan. Pangalawa sa ikaanim na araw dapat dagdagan ang pag-ipon ng pagkain dahil kinaumagahan wala silang mapupulot, at dapat alalahanin nila ang araw ng Sabbath para sambahin nila ang Panginoon. Pero may mga taong nagbakasakali na mamulot pero wala silang napulot.

Minamahal kong kapatiran kay Cristo, ang probisyon ni Lord ay hindi lamang pera o pagkain. Maari din itong talento na dapat nating magamit, huwag nating hayaang mapanis. Maari ito na probisyon ng Diyos sa pamilya, dapat nating pasayahin an gating pamilya.

Ang katotohanan dito, dapat tayong dumepende sa Diyos araw-araw. May awitin ang Cristiano na hango sa talata ng Lamentation 3:23 “Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi nagmamaliw, ito’y laging sariwa sa bawat umaga, tapat Siya’t dakila.”

Sa bawa’t probisyon ng Diyos sa ating buhay, papaano natin ito tinatanggap sa ating buhay? Araw-araw mayroon probisyon ang Diyos. Gaano mo ito pinahahalagahan?

Pangatlo, sa disyerto mahahayag ang Diyos.(Exo. 15:26) If we go through hardship God will reveal himself through our wilderness. Ang Diyos mahahayag sa mga karanasan sa disyerto ng buhay.

“At sinabi ni Moises, ito’y mangyayari, pagbibigay ng Panginoon sa inyo sa kinahapunan ng karne na makakain, at sa kinaumagahan ng pagkain, na makakabusog, sapagkat narinig ng Panginoon ang inyong mga pagupasala na inyong iniuupasala laban sa kanya: at ano kami? Ang inyong mga paguupasala ay hindi laban sa amin, kundi laban sa Panginoon.” (Exo. 16:8)

Ang Diyos ay nahahayag sa disyerto kasama ng mga Israelita, ngunit lagi nilang nakalilimutan dahil nakatingin sila sa ibang mga bagay, nakatingin sila sa problema, at hindi doon sa pinanggagalingan ng solusyon.

Sa disyerto, naranasan nila ang probisyon ng Diyos, at ang pagliligtas ng Diyos. Hindi sila iniiwan ng Panginoon, araw-araw sa kanilang paglalakbay kasama nila ang Diyos. For 40 years sinupurtahan sila ng Diyos ng pagkain, karne, ulap sa araw at ilaw sa gabi.

Kapatid, yong mga panahon na para tayong nasa disyerto, try to remember the goodness of God in your life. He will reveal to you as your healer, your deliverer, your provider. Araw-araw ang pag-ibig ng Diyos ay laging sariwa, ang kanyang katapatan ay from generation throughout generation.

The dessert is not the detour but a part of the whole map. It is a part of the plan of God for our life to grow in faith. Hindi tayo lalago sa pananampalataya kung hindi tayo dadaan sa disyerto. Sinasanay tayo ng Diyos kung paano tayo tumanggap ng pagpapala at kung ano an gating reaksiyon sa mga blessings na natatanggap natin mula sa Diyos.

Ano ang katotohanan o lesson na makukuha natin sa mga karanasan sa disyerto?

Una, dapat nating paniwalaan ang katiyakan ng katapatan ng Diyos sa kanyang mga probisyon. Ang basehan ng pagpapala ng Diyos ay hindi dahil masunurin ang mga Israelita, kungdi ang basehan ng pagpapala ng Diyos ay dahil sa kanyang katapatan.

Hindi marunong magpasalamat ang mga Israelita, for 40 years na probisyon ng Diyos at pagliligtas puro reklamo pa ang nangyayari. Sa Deut. 9:6

“Talastasin mo nga na hindi ibibigay sa iyo ng Panginoon mong Diyos ang mabuting lupaing ito upang ariin ng dahil sa iyong katuwiran, sapagkat ikaw ay isang baying matigas ang ulo.”

Ang probisyon ni Lord ay hindi lang sa financial, it could be something such as: Talent, para magamit ng Diyos sa kanyang gawain o para maging source of income baka sumikat ka at yumaman para makatulong ka sa misyon ng Church. Bilang employee God provides promotion. Para sa mag-asawa, para lalo pang sumarap ang pagsasama at umunlad ang pamilya. Para sa mga mag-aaral, talino para maging scholar o matuklasan ang karunungan. Para pagpalain ng Diyos an gating mga magulang upang masuportahan tayo sa pag-aaral. God exactly will give you what you need.

Ngunit sa bawat probisyon ng Diyos ito ay nakabatay sa kanyang katapatan at hindi sa ating katuwiran. Sabi nga sa awitin, “…not because of what I’ve done, but because of what you’ve done, not because of who I am, but because of who you are.”

Pangalawa, dapat nating paniwalaan ang katiyakan ng pagpapala ng Diyos dahil kasama natin siya sa disyerto n gating buhay. Sabi sa Exo. 17:6 “narito, ako’y tatayo sa harap mo roon sa ibabaw ng bato sa Horeb; at iyong papaluin ang bato at lalabasan ng tubig, upang ang bayan ay makainom…”

May isang inspirational na awitin ang pamagat ay “From A Distance”. Ang sabi sa awiting ito, “God is watching us, from a distance.” Pero sa talatang ating nabasa si Lord ay nakatayo sa ibabaw ng bato sa harapan nila.” He is not from a distance but he is with us today, standing in front of us.

Kapatid, hindi ka nag-iisa kasama mo ang Diyos. Kung nakararanas ka man ng disyerto sa iyong pananampalataya, kasama mo ang Diyos. Sa Deut. 8:2-3 ay sinabi;

“At iyong alalahanin ang buong paraan na ipinatnubay sa iyo ng Panginoon mong Diyos nitong apat na pung taon sa ilang, upang kanyang mapangumbaba ka, at subukin ka, na maalaman kung ano ang nasa iyong puso, kung iyong gaganapin ang kanyang mg autos o hindi. At ikaw ay pinapangumbaba niya at pinapagdamdam ka niya ng gutom at pinakain ka niya ng mana, na hindi mo nakilala ng iyong mga magulang, upang kaniyang maipakilala sa iyo na hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao kungdi sa bawat bagay na nagmumula sa bibig ng Diyos.”

May kaparehong talata ito sa bagong tipan sa Mateo 4:1-4;

“Nang magkagayo’y inihatid ng Espiritu Santo si Jesus sa ilang upang siya’y tuksuhin ng Diablo. At nang siya’y makapagayunong apat na pung araw at apat na pung gabi, sa wakas aynagutom siya. At ang manunukso ay dmating at nagsabi sa kaniya, kung ikaw ang Anak ng Diyos, ay ipagutos mo na ang mga batong ito ay maging mga tinapay. Datapwat siya’y sumagot at sinabi, nasusulat, hindi sa tinapay lamang nabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng Diyos.”

Si Jesus ay dinala ng Espiritu Santu sa ilang, sa disyerto at dumanas din ng panunukso ng diablo. Jesus feels what it means to be in the dessert. Kapag ang isang tao ay nasa disyerto, tiyak na maghahanap siya ng tubig. Kung walang Makita maaari siyang mag hallucination, ang buhangin parang sa tingin niya ay tubig, nilalangoy niya ito dahil sa uhaw. Ganyan din ang mga taong nakararanas ng disyerto, kapag hindi nasumpnguan ang hinahanap niya nagkakaroon siya ng alternatives sa buhay.

Pangatlo, si Jesus ang Tinapay na nanggaling sa langit. (Juan 6:48-51)

Ano ang nararanasan nating journey sa disyerto? Nakararanas ba tayo ng kapaitan sa buhay, o mga pag-aaway dahil sa situation. Ang Marah, Massah at Meribah ay mga yugto sa ating pananampalataya na ating dinaraanan.  Are you seeking oasis in the midst of the dessert? God is faithful in your immediate needs. The truth is God already gave to us the ultimate provision in Christ. Jesus is the bread of life, we must accept him. Kapag tinanggap natin si Jesus sa ating buhay lahat matutugunan niya ang ating mga pangangailangan.

 


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.